Blog: "De melding die mijn kijk op dingen heeft veranderd."

4 jaar geleden had ik een avonddienst. Het was nog licht, het weer was goed. Ik kreeg de melding om te gaan naar een aanrijding met letsel: een scooter met een fiets. Een melding die we vaker hebben. Het leek ernstig en buiten de aanrijdende ambulance was er ook een traumahelikopter aanvliegend.

Ik kwam ter plaatse en zag jou liggen op het fietspad. Ik zag veel bloed. Je was slecht aanspreekbaar. Mijn collega ging bij je hoofd zitten, zodat hij jouw nek kon stabiliseren. Ik ging naast je zitten en pakte jouw hand.

Ik merkte al snel dat je een flinke klap had gemaakt. Je vroeg mij steeds wat er gebeurd was. Ik vertelde jou steeds dat je gevallen was met de brommer, dat je een hoofdwond had en dat de mensen van de ambulance je snel zouden helpen. Dit herhaalde zich heel wat keren. En zo ongeduldig als ik altijd ben, had ik nu wel geduld. Ik bleef je telkens opnieuw uitleggen wat er gebeurd was. En ik zei je dat alles goed zou komen. Al die tijd hield ik jouw hand vast. Ik wist niet of je mij wel kon horen. De artsen kwamen erbij en op een gegeven moment moest ik jouw hand loslaten en de zorg overgeven aan de artsen.

Het was een drukke dienst. Dus zoals wel vaker gingen we meteen weer door naar een volgende melding. "In de waan van de dag", zoals wij dat zo vaak noemen. Ik ging weer verder met mijn werk. De dagen erna dacht ik nog wel aan jou, vroeg ik me af hoe het met jou ging. Maar de dagen gingen verder, de meldingen bleven komen en de dagen werden weken en de weken werden maanden.

Iets meer dan een jaar later nam je contact met me op. Je had een zwaar jaar gehad, waarin je moest revalideren. Je wilde mij graag ontmoeten. En dat vond ik bijzonder, dus natuurlijk ging ik daarmee akkoord! Je kwam naar het bureau en bracht bloemen voor mij mee, een super lief kaartje en een nog steeds heel waardevol houten hartje.

Je vertelde mij hoe het jou vergaan was na het ongeluk. Maar ook dat je je nog maar één ding kon herinneren van dat ongeluk. En dat was ik. Mijn stem! Je vertelde dat er veel met je gebeurde na het ongeluk. Dat je je in een andere wereld waande, dat het er heel mooi en vredig was, maar dat mijn stem jou hier hield. Ik kreeg kippenvel, tranen in mijn ogen!

Nadat je weg was, was ik ontdaan. Een melding waarbij ik “gewoon” mijn werk deed. Waarbij ik deed wat mijn gevoel mij ingaf. En waarvan dan later blijkt hoe waardevol dat voor jou was. Hoe bijzonder is dat! Dat is waarvoor ik dit werk doe. En veel te vaak beseffen wij niet hoe belangrijk dit werk soms is!

Dankbaar dat jij mij jouw verhaal hebt verteld en dat wij elkaar nog steeds af en toe spreken! Én super trots op jou: op jouw vechtlust, jouw positiviteit en jouw geloof!

 Gefilterd vacature overzicht