Matthijs (25 jaar) werkt als surveillant in de Utrechtse binnenstad. Binnenkort start hij met de opleiding tot agent en binnen korps Utrecht is Matthijs lid van het regionale homonetwerk.

“Ik heb niet meteen van de toren geblazen dat ik een vriend heb. Als mensen ernaar vroegen kregen ze wel eerlijk antwoord. Ook kwam je in privé-tijd wel eens collega’s tegen in de stad. Na verloop van tijd wist iedereen het. Gelukkig heb ik binnen mijn werk geen problemen ondervonden met het feit dat ik homoseksueel ben. Het ligt ook aan jezelf; hoe je je werk doet. Als je je werk maar goed doet, word je wel geaccepteerd. En dat geldt voor iedereen; of je nou zwart, wit, man, vrouw of homo of lesbisch bent.

Voordat ik bij de politie solliciteerde, heb ik mbo-sociale dienstverlening gedaan. Ik wilde bij de politie werken vanwege de spanning, afwisseling en de vele kanten die je op kunt. Zo ben ik binnen Politie Utrecht lid van het regionale homonetwerk. Dit netwerk heeft als de doel de kloof tussen homo’s (burgers én collega’s) en de politie kleiner te maken. We hebben een speciale piketlijn die mensen kunnen bellen als ze graag met een homoseksuele agent willen spreken. Zo ben ik gebeld door mensen die weggepest werden uit hun wijk of te maken kregen met mensenhandel of zedenzaken. Natuurlijk kan ik dat niet allemaal zelf oplossen, maar ik kan wel het eerste contact zijn en de zaak ‘uitzetten’. Ik hoop dat er in de toekomst meer gebruik gemaakt gaat worden van het speciale telefoonnummer. Want volgens mij zijn er nog teveel homo’s die vanwege schaamte geen aangifte doen tegen homo-gerelateerd geweld.

Aan andere homoseksuele jongens zou ik willen meegeven dat je bij de politie jezelf kunt zijn. Als je erbij wilt en je doet gewoon je werk, zul je geen problemen ondervinden.”